Dag 99: Vivo en Cuzco

Acclimatiseren in Cuzco

Als Doris me op zaterdag ophaalt van het busstation in Cuzco is het nog vroeg in de middag. Ze brengt me naar haar appartement waar ze 3 slaapkamers heeft, een douche, een woon- en eetkamer en een keukentje. Terwijl ik door de straten van Cuzco loop en af en toe eens een trapje moet nemen voel ik de hoogte direct. Toch raar dat je een paar maanden geleden een halve marathon loopt en nu binnen een minuut compleet buiten adem bent en een hartslag van 170 hebt.

Thuis, want zo noem ik het voor het gemak de aankomende weken maar, ontmoet ik CJ en Sean uit de verenigde staten. De aankomende weken zullen er regelmatig andere huisgenootjes aanwezig zijn want Doris verhuurt alle 3 de slaapkamers.

Ik besluit om het de eerste week rustig aan te doen, veel cocathee drinken en genoeg slapen. Ik heb inmiddels veel verhalen over hoogteziekte gehoord en daar heb ik geen zin in.

Zondag loop ik nog even met Doris door de stad om een beetje een idee te krijgen waar ik me moet begeven en de maandag lopen we voor het eerst naar school. Ik voel me ineens weer 6 jaar oud en moet er om lachen.

Op school ontmoet ik Manfred de eigenaar, Winnie de coördinator en toevallig zit Margot, vrijwilliger en student Spaans,  ook op het kantoortje. Ik herinner me Margot nog van de voorbereidingsdag van SIW en weet nog dat ze in Utrecht woont maar in Helmond is geboren. Ze blijkt die dag in Cuzco te zijn gearriveerd en omdat we beide noch weg of pad kennen besluiten we samen de zaak te verkennen. Winnie neemt ons mee op pad en laat het centrum van Cuzco zien. Het blijkt een prachtige stad te zijn, wel veel toeristen maar door een goede handhaving van de autoriteiten valt het niet zo op. Je hebt bijvoorbeeld pas in de gaten waar de McDonalds is als je er binnen staat omdat aan de gevel reclame maken streng is geminimaliseerd.

Spaans voor mensen die het verschil tussen hasta mañana en buenos día niet kennen.

In de middag begint de Spaanse les. De eerste week heb ik les van een Peruaan genaamd Hans. Ik hoor je denken, zijn ouders hebben iets met Duitsland en besloten hem Hanssel te noemen. Afijn een zeer geschikte gast welke mijn eerste Spaanse woordjes in mijn hoofd trapt. Het valt niet mee. Spaans is niet moeilijk, de grammaticaregels vallen ook erg mee. Het probleem zit hem gewoon dat je per dag maar een beperkt aantal woorden kunt onthouden. Ik wil graag meer maar het blijft niet plakken op een gegeven moment. Het is ook een soort van ongeduld dat ik heb, het gaat weer niet snel genoeg. Maar na een week blijkt dat je toch meer onthouden hebt dan gedacht.

Ook thuis in casa de Doris gaat het steeds beter. De Spaanse gesprekken komen op gang en ik kan het goed met haar vinden. Zodra je een beetje de verschillen in elkaars cultuur leert kennen gaat het allemaal wat makkelijker. Ze kookt 2x per dag warm. In de ochtend krijgen we een ontbijtje wat bestaat uit brood en fruit, in de middag soep met warm eten en ’s avonds vaak leftovers van de middag of een makkelijke warme maaltijd. Lunch is hier dus het belangrijkste.

Gaandeweg kom ik erachter dat de Peruaans keuken gigantisch is. Elke dag een andere soep, vele soorten stoofpotjes en als voorbeeld de aardappels. Daar hebben ze tientallen verschillende varianten van. Gele, rooie, paarse, gewone zoals in Nederland, zoete, erg zoete, het houdt niet op. 3 soorten mais, zwarte, witte en gewone gele. En het mooie van het verhaal, het is nog allemaal lekker ook. En dan is de kok des huizes ook weer tevreden. Heb alleen even vermeld dat ik allergisch ben voor manzana’s (appels) en dat ik peña (ananas) niet zo lekker vind.

Sexy Woman en Jezus Christus

Na de eerste week school ga ik samen met Margot en haar Spaanse chica’s welke bij haar in het gastgezin zitten naar Sacsaywamán & Christo Blanco. Sexy woman zoals het hier meestal wordt genoemd is een Incaruïne vlak bij de stad. Zoals de naam al doet vermoeden is de witte Jezus een beeld dat op de rand van de bergketen rond Cuzco staat. We nemen de bus en deze brengt ons voor een paar cent naar boven. Vanaf deze rand hebben we een prachtig uitzicht over de stad en zie je pas echt hoe gigantisch deze is. De hele vallei ligt volgepropt met huisjes met rode daken om de meer dan 230.000 bewoners onderdak te bieden. Via onze witte vriend is er een mooi wandelpad richting sexy woman. Wandelend door de ruïnes komen we bij een entreepoortje waar ons wordt verzocht entree te betalen en aangezien we daar weinig zin in hebben besluiten we terug te wandelen naar Plaza de Arma’s het grote plein in het centrum van Cuzco.

De heilige valley

We hebben de smaak te pakken van het ontdekken van de omgeving en Margot en ik besluiten het tweede weekend naar de Valle de Segrade te reizen. Anderhalf uur met de bus van Cuzco naar Urubamba en dan door naar Ollantaytambo (inderdaad, niet uit te spreken).

Aangekomen in Ollantaytambo valt me direct de penetrante geur van vuur op en wat blijkt. Staat er een complete berg in de fik. En het opvallende is, geen mens die er naar omkijkt. Toch best wel indrukwekkend die duizende vierkante meters in de vlammen en de hoeveelheid rook. Blijkbaar zijn ze er van verzekerd dat het wel weer uit waait.

Dan door naar het gigantische voormalige militaire Incafort. Het is een hele beklimming want die Incabouwvakkers hebben zwaar de neiging alles de hoogte in te bouwen. Maar het is de beklimming waard. Je krijgt een mooi overzicht over de vallei en aan de andere zijde zien we het tweede deel van deze vesting liggen. Prachtig om te zien, zeker als je jezelf beseft dat de Inca’s hier grote overwinningen op de Spanjaarden boekte en dat alleen vanwege de strategische ligging en de slinkse strategieën.

Nuevo Amancer

Later deze week brengen we een bezoek aan afkickkliniek Casa Hogar Nuevo Amancer. Een triest maar ook toch weer mooi verhaal. Samen met 13 andere vrijwilligers en studenten van de Spaanse school brengen we een bezoek aan deze gesloten afkickkliniek en 30 minuutjes van het centrum van Cuzco. De kliniek helpt op dit moment ruim 30 mannen met hun drank of drugsverslaving doormiddel van een 14 maanden durend traject. We worden ontvangen en na een voorstelronde waar zowel de cliënten als wij vertellen waar we vandaan komen en wat ons hier brengt wordt er een typisch bordje Peruaanse rijst met kip geserveerd. Ondertussen kletsen we met de mannen over hun problemen en natuurlijk zijn ze ook erg geïnteresseerd in onze achtergrond. Vaak zijn de verhalen schrijnend, de alcoholproblematiek in Cusco is behoorlijk groot maar tegelijkertijd is het ook mooi om te zien hoe men houvast vind in het programma. Nog vlug voor we moeten vertrekken spelen we een spelletje tafelvoetbal om vervolgens weer vol indrukken de bus downtown nemen.

Groot onderhoud: lavanderia, barbaria, renovador de zapatas y renovador de ropas

Terwijl ik me erg op mijn gemak ben gaan voelen in deze geweldige stad heb ik hier al een behoorlijk sociaal netwerk opgebouwd. Veel vrienden en kennissen via de San Blas Spanish school maar ook mensen uit Cusco zelf. Wat betreft de mensen op de San Blas school, is toch een bepaald slag volk. Maar wel in de goede zin van het woord. Iedereen is erg sociaal en aangenaam en vaak komen ze ook met de zelfde gedachten deze kant op. Allereerst om de Spaanse taal te bemachtigen of in ieder geval te verbeteren. En daar naast helpt 9 van de 10 ook bij een lokaal vrijwilligersproject. Meestal in het ziekenhuis of kliniek, de dierenopvang of net zoals ik op een schooltje.

Wat betreft de dagelijkse gang van zaken is er niet een groot verschil met Europa. Zo breng ik ook hier mijn kapotte slipper naar de schoenmaker, laat ik mijn wasjes draaien bij de lokale wasserette voor nog geen euro per kilo en heb ik ook 2 broeken laten repareren bij een kleermaakster die ik op minimaal 120 jaar schatte. Wat betreft de uiterlijke verzorging, mijn kapper knipt en scheert mijn hele hoofd weer in model (zover daar over te spreken valt) voor een euro of 6. Kortom ik heb mijn draai hier wel gevonden.

Het nachtleven der Qusqueñas

Zeven dagen per week feest. Zoals je wel zult verwachten van een toeristische hotspots is het ook hier elke dag letterlijk weer feest. In het historische centrum wordt je doodgegooid met cafés bars en pubs. Allemaal hun eigen specialiteit en ambiance, sommige is nooit wat te doen en bij andere hangt het elke avond weer met de benen buiten. Zoals je zult begrijpen hou ik helemaal niet van een feestje….NOT! Dus wat dat betreft moet ik vooral opletten dat het allemaal niet te erg uit de hand loopt. Ik woon hier immers 3 maanden en de boog kan niet altijd gespannen staan.

De salsa lessen sla ik liever over maar daarentegen hebben ze hier ook erg hippe nachtclubs en erg vette eenmalige feesten.

Via via ben ik in contact gekomen met wat bookers en eigenaren van horecazaken in Cusco. Ze waren erg nieuwsgierig naar mijn verleden als DJ en heb dan ook besloten mijn oude passie weer op te pakken. Allereerst boeken ze me voor een hostel waar ik, gelukkig, want het was al weer 2 jaar geleden dat ik voor het laatst gedraaid had, de popjes snel aan het dansen had. Dit optreden ging direct als een lopend vuurtje en hierdoor heb ik mij tweede booking binnen voor “the hottest club in Cusco”. Ik kijk er erg naar uit om ook daar de boel op stelten te zetten.

Cai Cay

Via San Blas Spanish School werd er een excusieweekend naar Cai Cay geregeld. Ongeveer een uurtje van Cusco midden in de Heilige Vallei. Compleet met hike, sportevenementje met de lokale kindertjes, kookcursus en overnachting. Nou daar ben ik wel voor te porren. De dag begint mooi iedereen op tijd en dus maar vlug naar de locatie waar de bus ons oppikt wandelen. Na een klein half uur krijgen we een telefoontje dat de bus niet zal komen want de chauffeur is zojuist opgeladen door de lokale blauwe pet. Hij had blijkbaar iets op zijn kerfstok wat niet door de beugel kon. Vlug een andere bus regelen dan maar. We zijn uiteindelijk nog redelijk snel onderweg.

Na aankomst hebben we eerst wat gewandeld en gerelaxed. En de namiddag stond er een kookclinic “Aji de pollo” op het menu. Aji = chili en pollo = kiep. Ik verwacht niet zoveel van wat wij in elkaar aan het flansen zijn maar niets blijkt minder waar, lekker! Potdomme meteen opschrijven in mijn boekje! Ik hou daarin een lijstje bij met spijzen en dranken die ik tijdens mijn reis ontdek en ik kan verklappen daar staat al een behoorlijk lijstje. ’s Avonds brengen we een bezoek aan een lokaal festival, eigenlijk wel een beetje gelijk aan onze lokale festivalletjes. Iets meer houtje touwtje en de muziek is niet om aan te horen, op een gegeven moment irritanter dan die klotemug die je de hele nacht wakker houdt. Maar verder wordt ook hier bij het vallen van de zon iedereen lazarus, wordt er af en toe eens een directe linkse uitgedeeld en zie je iemand zo zat als een aap zijn auto achteruit tegen een andere zetten. Wat wel erg grappig is zijn de moeders die voorop gaan in de Peruaanse moshpit met hun kleine dreumes van nog geen jaar oud vastgebonden op hun rug in een fluoriderende doek. Erg apart maar ze zullen er wel hard van worden.

De volgende dag weer vroeg uit het mandje en naar het ontbijt. Vandaag staat de hike naar de verloren Incabrug op het programma. Een wandeling van ongeveer drie uur retour door een omgeving die je kunt vergelijken met het Italiaanse Toscane. Beetje klimmen om vervolgens weer af te dalen naar het riviertje. En dan te bedenken dat dit stroompje via de Amazone duizenden kilometers verderop in de Atlantische Oceaan uitkomt. Struinend tussen de cactussen vinden we de brug die eigenlijk geenbrug meer is maar wat in het grote Incarijk toch een belangrijke oversteekplaats was. Even op adem komen en we wandelen via een alternatieve route terug naar Cai Cay. In de middag voetballen en spelen we nog met de lokale kindertjes om rond een uur of 5 de bus weer terug naar Cusco te nemen. Het weekend was relaxed en geslaagd.

Stop spaanse les, start vrijwilligerswerk

Drie weken heeft het nu geduurd maar het einde is in zicht. Elke week een andere leraar en op hun manier ook weer even leuk. 20 uur per week 1 op 1 les, dan gaat het snel. De eerste week dacht ik nog dat ik niets onthield maar na een weekje blijk je al veel te kunne verstaan. Het grote probleem is het onthouden van de grote hoeveelheid woorden. Je wil er honderd per dag onthouden maar dat is gewoonweg onmogelijk. Belangrijk dus om de grammatica goed te begrijpen en de rest door oefening. Gelukkig ben ik meer dan 4,5 maand in Zuid Amerika dus dat zit wel snor.

Na 2 weken Spaanse les begin ik ook met mijn vrijwilligerswerk aan de Los Molinos Kids Club. Samen met nog enkele andere vrijwilligers helpen we kinderen met hun huiswerk, leren we ze enkele Engelse woordjes, spelen spelletjes en organiseren we sportactiviteiten. Op vrijdag is het filmdag en kijken we een Madagascar, Toy Story of iets dergelijks.

De naschoolse opvang is gelegen in San Jeronimo een erg arm deel van Cusco. De wijk is goor met veel wilde honden en vuilnis op straat. De gebouwen zijn houtje touwtje en het is dan ook bidden dat er geen erge aardbeving plaats vindt. De kindertjes hebben vaak kapotte vieze kleren welke ze dagen aanhebben. Maar toch, ondanks alles hebben ze plezier, staan vrolijk in het leven. Ik weet dat ze waarschijnlijk weinig kans hebben op een veel beter leven dan dat hun ouders hebben maar toch. Het voelt goed ze een klein beetje te helpen in hun ontwikkeling en een duwtje in de goede richting te geven. En die dagelijkse dosis kleine Latino glimlachjes zijn onbetaalbaar.

Oja, mijn nieuwe bijnaam hier is tiesjer (teacher op zijn…. ach ja).

Templo de la luna en chocobier

Trips en tours, daar word je in het centrum van Cuzco mee doodgegeooid. Maar niets is leuker dan zelf iets te bedenken en ondernemen. Zo plannen we een tripje naar de tempel van de maan. Templo de la luna ligt op zo’n half uur wandelen van San Blas. Van te voren nog effe bij de lokale Appiehappie binnen schieten voor een flesje rood en wat lekkers en we zijn klaar voor de wandeling/picknick.

Na een halfuurtje klimmen, want dat is nogal eens in de Andes, komen we aan op plaats van bestemming. De tempel is gemaakt in een oude grot waar in het verleden offers werden gebracht. Door een gat in het dak van de grot komt een straaltje zonlicht binnen wat het een beetje een spooky effect geeft. Na een tijdje rondgeneusd te hebben wandelen we verder naar een mooie plek met uitzicht over de bergkam dicht bij een opgedroogde rivierbedding. We slaan ons dekentje uit en genieten van de wijn, brood met palta, chippies en natuurlijk de warme zon.

Een uurtje later wandelen we terug want diezelfde avond hebben we een afspraak bij het Chocomuseo. Inderdaad een museum gericht op chocolade, niet gek, want hier komt immers de cacao vandaan. Ze hebben deze avond een proeverij in combinatie met diverse bieren. Tripels, trapist en zelfs een op Barry White geïnspireerde combinatie van bier en wijn. Deze zanger met typerende stem had nogal eens de nijging om wijn in zijn pils te mieteren, vandaar. Op het eerste gezicht vreemd maar het blijkt verassend lekker. En dan deze lekkere gele rakkers in combinatie met de chocolade. Allerlei soorten, zoals wij ze kennen puur, melk etc. of met noten. Maar ook met zeezout, of vreemde vruchtjes. Dit in combinatie met de wat zwaardere bieren, het is een feest voor de smaakpapillen.

 

Zoals je leest ik vermaak me prima in deze prachtige stad, ik ben gezond en fit, heb goed te eten, leuke mensen om me heen en er is veel te doen. Als je nog niet bent afgehaakt met lezen maar toch denkt, die stukken zijn verrekte lang. Mijn doel is om vaker en korter te gaan schrijven.

Chao y hasta pronto!

Mijn locatie .

5 reacties op “Dag 99: Vivo en Cuzco

  1. Hoi Laurens,
    Fijn om te lezen dat je van alles kunt genieten.
    Je ziet er goed uit, een ervaring die ze je nooit meer afnemen.Knap hoe je het doet en allemaal beleefd.Goede reis en hou vol.

  2. Superleuk geschreven! En wat je allemaal meemaakt!
    Je zou er zowaar jaloers op kunnen worden!
    Keep on genieting!

  3. Wat een prachtig reisverhaal weer Laurens en wat zie en beleef je mooie dingen! Enjoy!

    • Dank je Joyce! Het is ook zo ontzettend gaaf en ik heb het ook geweldig naar mijn zin. Doe ze de groeten in San Diego!

Reacties zijn gesloten.